d’Aubreméstraat
Type: gemeenteweg
Ligging: Centrum (verbinding tussen Leuvensestraat en Benoit Hanssenslaan)
📍 Bekijk locatie op OpenStreetMap
Naamgeving
Huidige naam: d’Aubreméstraat
Naamgeving: vernoemd naar de familie d’Aubremé, voormalige eigenaars van het domein
Historiek
Deze straat maakt deel uit van de verkaveling het Nieuw Kwartier. De straat bevindt zich binnen het stedelijk weefsel van Vilvoorde (tussen de vroegere stadswallen en de huidige Leopoldstraat (vroeger Groenstraat genaamd)en maakt van een zone die in de loop van de 19e en 20e eeuw geleidelijk werd ontwikkeld.
Bronnen
- Nauwelaers, J. — Histoire de la ville de Vilvorde (1993)
- Calderon, A. — Historiek der straten van Vilvoorde (1993)
- Jammart — Vilvoorde in beeld in 1955
- Nauwelaers, J. — Histoire de la ville de Vilvorde
- Calderon, A. — Historiek der straten van Vilvoorde (1993)
- Onroerend Erfgoed Vlaanderen
- Jammart — Vilvoorde in beeld in 1955
De verdeelde erfenissen werden opnieuw verzameld en kwamen in handen van Pierre De Pauw. We hebben gezien door welke juridische handelingen hij eigenaar werd van de leerlooierij Buchet. Hij kocht de bleekplaats, eigendom van de Franse overheid, volgens het definitieve proces-verbaal van toewijzing van 18 floréal jaar X. Sinds 9 germinal jaar VII was hij eigenaar van het terrein waar het klooster van de Witte Dames had gestaan, "grenzend aan de Leuvense straat, aan de stadsmuur, aan de Woluwe en ten noorden aan de Escapulairestraat." Pirlet, die samen met Bastiné een van de kopers van het eigendom was, had de gebouwen van Sion gesloopt; hij nam in de verkoop aan De Pauw "het puin, bakstenen, los en niet los, behoudens het recht van de verkoper om liggers, dakspanten, leien, afkomstig van de sloop mee te nemen." De Pauw betaalde deze aankoop 1.378 francs.
Op het terrein bouwde De Pauw een buitenhuis, met "verschillende logeerkamers voorzien van houtwerk, kasten, marmeren schoorstenen". Hij beschikte over bijgebouwen, stallen, een mooie en grote serre, en een tuinmanswoning. De bleekplaats, de aangrenzende gronden die hij in erfpacht van de stad Vilvoorde had, werden omgevormd tot moestuin en tot een Engelse tuin, versierd met een "mooi paviljoen, een grot, een ruïne, een waterpartij, vier grote beelden op een sokkel, een vogelkooi voor fazanten, appel- en andere bomen in potten en bakjes".
Een kronkelend pad, de Groene straat, die vanuit de Blekerij leidde, doorsneed het landgoed van De Pauw; het was daarom voortaan nutteloos en diende alleen als een “vergaarbak voor kwaadwilligen” om de opbrengsten van hun diefstallen te delen en “voor prostituees, als een toevluchtsoord voor verleiding”. De bevoegdheden van de Rekenkamer over wegen waren overgedragen aan het departementale bestuur op grond van artikel 3 van een decreet van het Directory van 23 Messidor, jaar 5 (23 juni 1797). Met instemming van de burgemeester gaf de prefect opdracht tot de verwijdering van het pad en machtigde De Pauw “om het te herenigen met de exploitatie ervan” (7 Brumaire jaar 10 (7 november 1801)). Het eigendom bestond toen bijna uit één stuk, enerzijds omgeven door muren, anderzijds door de stadsgrachten, dwars door de Woluwe. Tenslotte liet De Pauw, vlak bij de grote toegangspoort tot de Leuvensestraat, een boerderij bouwen met boerenerf, stal, stal en schuur.
Toen De Pauw naar Luik verhuisde, organiseerde hij de openbare verkoop van zijn eigendom in Vilvoorde (1808). Het landhuis en de Blekerij, verdeeld in twee percelen, vonden geen koper. Vier jaar later vond een nieuwe poging plaats. Deze keer presenteerde Jeanne-Catherine Droeshoudt, weduwe van Léonard Vandevelde, koopman in Brussel, zich. De verkoop van het landhuis, de bijgebouwen en de boerderij werd definitief afgerond op 6 juni 1812; die van de Blekerij, volgde op 31 augustus. Een paar maanden later (december 1812) verzocht de nieuwe eigenaar om de verwijdering van het laatste deel door land omgeven pad in haar eigendommen, en dit over een lengte van meer dan 108 meter en 8 meter breed. Ze bood 600 frank, volgens de schatting van een deskundige in opdracht van het gemeentebestuur. De afhandeling van de administratieve formaliteiten duurde enigszins; Het was uiteindelijk de intendant van de Dijle die op 14 juli 1814 de overdracht goedkeurde.
Madame Vandevelde had drie zonen: Léonard, Henri-Nicolas en Edmond en een dochter, Jeanne-Catherine, echtgenote van ridder Edmond Parthon de Von, Franse consul in de haven van Oostende. Henri woonde na de dood van zijn moeder in het kasteel. Op 2 oktober 1882 verkochten de consoorten Vandevelde het buitenhuis ‘met hoofdverblijf, stal, schuur, tuinmanswoning, warme serres en tijdelijk, oranjerie, rustplaatsen, grot met paviljoen, waterval, tempel, kanaal, gazons, Engelse tuinen en moestuin, labyrint, lanen en andere wandelpaden, fruitbomen en hoogstammen”. De gebroeders d’Aubremé verwerven ook de Blekerij en een gebouw bestaande uit drie woningen onder één dak, gelegen nabij het voormalige klooster van Sion, op de hoek van de Leuvensestraat en de voormalige Groenstraat (gemeene groenstraete).
Wie waren deze gebroeders d’Aubremé? Ze behoorden tot een Brusselse familie gevestigd in het hart van de stad. Charles-Joseph d’Aubremé en zijn vrouw Anne-Marie Léonard zouden twaalf kinderen hebben gekregen, allen gedoopt in de oude Sint-Gorikskerk. De oudste van deze kinderen, Jeanne-Ursule, trouwde met de Franse generaal Legros; de jongste was Charles-Alexandre, de Nederlands-Belgische generaal. De twee toekomstige kasteelheren van Vilvoorde, Pierre-Charles, gedoopt op 19 januari 1758, en Alexandre-Léopold, gedoopt op 16 september 1764, woonden samen in Parijs, 3, rue Gaillon, tot op het einde van het Keizerrijk. Leopold stelde daar zijn testament op, waarbij hij het grootste deel van zijn bezittingen, hetzij in volle eigendom, hetzij in vruchtgebruik, naliet aan zijn broer Charles. Op dat moment omvatte het eigendom van de twee broers voornamelijk de boerderij van Ennée, gelegen in Grand-Mesnil en omgeving, in het kanton Gembloux, en een onverdeeld deel van de nalatenschap van hun ouders. De erflater heeft legaten ingesteld ten gunste van zijn nichtje: aan Madame Artan, geboren Cécile Legros, woonachtig in Brussel, aan zijn zuster Caroline, echtgenote van Louis-Prosper Lofficial, adviseur van het keizerlijk hof van Angers, aan zijn zuster Annette, echtgenote van Guillaume d’Aubremé, hypotheekambtenaar in Brussel, aan zijn broer Alexandre, destijds kolonel “in dienst van Frankrijk”.
Bij de akte van verdeling, die pas twintig jaar na het overlijden van de ouders plaatsvond, werd het landgoed toegewezen aan Cécile d’Aubremé. Zolang het in onverdeelde eigendom bleef, werd het bewoond door Cécile en door het echtpaar du Monceau wiens kinderen de Vlaamse dichter Dautzenberg als leermeester hadden in Vilvoorde. Bij het overlijden van mevrouw Cécile d’Aubremé omvatte het landgoed niet minder dan 8 hectare 4 ares 10 centiares. Het testament van de overledene werd toegewezen aan de universele legatarissen, haar broer Félix voor de helft in vruchtgebruik en haar neven en nichten, kinderen van haar zus Thérèse voor de naakte eigendom. Al in 1871 had de du Monceau een plan opgesteld voor de transformatie van het pand tot een “stadsdeel”; het project omvatte “het kosteloos afstaan aan de gemeente voor het gebruik van de openbare weg, van alle daarvoor bestemde grond”. De gemeenteraad stemde ermee in. De uitvoering werd echter uitgesteld. Op 26 augustus 1878 werd officieel een “naamloze vennootschap van de nieuwe wijk” opgericht waaraan de erfgenamen het volledige landgoed voor 98.500 frank verkochten. Dit bedrijf nam het oorspronkelijk project over. Ze liet landmeter Auguste Huygens een nieuw tracéplan opstellen, inclusief de ontwikkeling van het station, de gedeeltelijke verlegging van de Woluwe en de Trawoolbeek. De uitvoeringsmaatregelen waren het onderwerp van een overeenkomst tussen de managers van het bedrijf en administratie.
Toen het kasteel eenmaal was gesloopt en de bomen waren gekapt, kon het braakliggende land verkaveld worden. Men had eerder een netwerk van gereserveerde stroken voorzien, als basis voor de toekomstige straten. De gemeente en de maatschappij zouden elkaar de grootste diensten kunnen bewijzen. De administratie, onder leiding van burgemeester Portaels, begreep dit en aanvaardde resoluut de standpunten van de gedurfde vernieuwers; het bedrijf was verantwoordelijk voor de ophogingen en aanleg van de straten, evenals voor de overwelving van de Woluwe: de gemeente nam de verplichting op zich om de riolering en gas aan te leggen. Op deze manier werd de toegevoegde waarde van de bouwgrond aanzienlijk, vooral als we bedachten dat de oude wijken van de stad deze voordelen nog niet genoten. De stad besliste in 1880 over de naam die aan het netwerk van nieuwe straten zou worden gegeven: er was een Léopold I straat, een Rodolphestraat en een Stéphanistraat, wat de patriottische insteek van de administratie verraadt. Het aanpassingsplan werd goedgekeurd bij koninklijk besluit van 13 maart 1880; in juli 1882 werd het gewijzigd, met name door de verwijdering van het plein en de Stéphaniestraat.
Het bedrijf in de nieuwe wijk voldoet aan geen enkele verplichting. Het maakte royale winsten en verdeelde die, zozeer zelfs dat toen de administratie, in handen van andere personen en geleid door Edmond Hanssens, dwang wilde uitoefenen, zij zich in de aanwezigheid bevond van een samenleving die tot instorting was gedwongen. De politiek raakte erbij betrokken en Ed. Hanssens partij had scherpe kritiek op de administratie van Portaels, omdat zij de te ontwikkelen gronden niet zelf had verworven en zaken had gedaan met een bedrijf zonder aanzicht en zonder garantie. Deze pijnlijke situatie bleef bestaan tot 1885, toen de burgerlijke maatschappij kalm besloot deze te ontbinden. Maar, geconfronteerd met een dergelijke stille ontbinding, klaagde de stad in mei 1890 het bedrijf en haar oprichters aan tot ontbinding van de gesloten overeenkomsten en tot betaling van een bedrag van 170.265 frank als schadevergoeding. Voor de Société Anonyme du Nouveau Quartier, Bij de schorsing werd de rechtbank gevraagd te oordelen dat de onderneming niet geldig kon zijn opgericht, althans als naamloze vennootschap. Op 23 juli 1892 verklaarde de rechtbank de vordering tegen de oprichters ongegrond en verklaarde zij zich onbevoegd ten aanzien van het bedrijf. De Stad ging in beroep. De rechtbank verklaarde bij vonnis van 10 maart 1894 dat de verdragen van 1788, 1882 en 1885 gebonden waren ten voordele van de gemeente. Er moest een transactie plaatsvinden en die heeft ook daadwerkelijk plaatsgevonden op 14 augustus 1895. Het ontbonden bedrijf maakte plaats en liet het stuk grond gelegen tussen de Stationlei en de Trawoolbeek, met een oppervlakte van 4 hectare, aan de stad over. De in 1837 verkochte percelen kwamen aldus in het vastgoed van de stad terecht. Verschueren, wiens robuuste gezond verstand meer dan één hartige opmerking inspireerde, schreef naïef dat deze verkoop en deze verlossing lijkt op de reis van Calais-Dover via Constantinopel
De stad dacht er onmiddellijk aan om daar een openbaar park aan te leggen met als doel dit deel van de stad proper te maken. De vier hectare die door de vereffenaars van het bedrijf voor de prijs van de transactie werden afgestaan, bevonden zich naast een gemeentelijk goed van één hectare. Ze vormden samen de basis van het park, waartoe ook het verlengde van de Van Helmontstraat, Stephaniestraat, Weidestraat en Vooruitgangstraat behoorden, vastgesteld bij koninklijk besluit van 28 maart 1893. Het oorspronkelijke plan werd begin 1900 verder gewijzigd: het deel van het land dat toebehoorde aan de Société du Nouveau Quartier, in liquidatie, en gelegen tussen het park en de verlenging van de Benoît Hanssenslaan, vormde een moeras waarvan het stilstaande water het omringende land aantastte; Er werd besloten deze in te vullen en op te nemen in het park. Als compensatie zal men gronden reserveren tegenover op de Stationsstraat Het park zag er meteen heel mooi uit. Zo werden de drassige weilanden van weleer een plek van betovering. Heel slim werd er midden tussen de grote bestaande bomen een vijver gecreëerd waarvan de spiegel het middelpunt van het park vormt en waar enkele zwanen hun majestueuze stoeipartijen beleven. Een hangbrug, een gepleisterd torentje, schaduwhoekjes, bloembedden, bosjes vormen een hoekje van schoonheid met discrete charme en, kortom, een zeer gelukkige inname van grond dat vroeger gereserveerd was voor de wallen en de blekerij.
De familie d’Aubremé gaf hun naam aan een van de straten die op het oude landgoed te vinden zijn. Deze nobel ogende naam met zijn puur Franse klank spreekt niet tot de verbeelding van de inwoners. Wat weten we nog over deze familie? Er is nog geen eeuw verstreken en alle herinnering is al verdwenen op de plaatsen waar zij, rijk en gerespecteerd, in weelde leefde. Om dit verleden, hoe dichtbij ook, op te roepen, wordt onze verbeelding niet absoluut beperkt tot de naakte beschrijvingen die notarissen in de eigendomstitels hebben opgenomen. Men kan zich beroepen op twee documenten, die er nauwelijks zijn als het gaat om een zo groot gebied als dit en zo lang geleden aangelegd. De tekening uit 1846 vertegenwoordigt. Naar alle waarschijnlijkheid, de “tempel” omgeven door mysterieuze en donkere bosjes die bevorderlijk zijn voor te dagdromen en majestueuze bomen die in de zomer zorgen voor schaduw en koelte en in de herfst hun kronen van vergeeld blad aanbieden. Op de voorgrond weerspiegelt de vijver met zijn grijze diepten, een verdedigingsstructuur beroofd van zijn eeuwenoude functie, in zijn rustige spiegel de bewegende grillen van de Brabantse hemel. Het plan in de notulen van Mr Morren geeft nauwkeurig de paden aan die in het gras zijn aangelegd alsook de locatie van deze gebouwen met hun romantische charme die een weelderige eigenaar naar zijn zin heeft ingericht Dat is allemaal verdwenen. Lineaire straten hebben steegjes vervangen; huizen zonder stijl en zonder geschiedenis staan waar de kerk van het klooster van Sion zijn sierlijke torentje ophief en waar in het wit geklede nonnen kwamen bidden in de ondergaande zon. Dit alles is zo ver van ons verwijderd en toch is het nog maar gisteren. Wie had ooit gedacht dat je het zo snel kon vergeten?
Historiek
Er waren in het verleden volgende activiteiten gevestigd:
In de periode 1990:
De d’Aubreméstraat ... / ... vond plaats in 1876.
Bouwkundig erfgoed
Neoclassicistisch burgerhuis (1873), vastgesteld bouwkundig erfgoed.
Neoclassicistisch breedhuis, drie traveeën en drie bouwlagen (1874).
Beschermd monument (2019). Opgericht in 1873, representatieve directeurswoning.
Bron: Inventaris onroerend erfgoed
De directeurswoning Keller is een monumentale directeurswoning in neoclassicistische stijl, die in haar huidig voorkomen tot stand kwam na de aanzienlijke aanpassingswerken die de industrieel Charles-Joseph Keller (1856-1929) in 1905 liet uitvoeren aan een bestaande stadswoning uit 1873. Charles-Joseph Keller stond vanaf 1892 aan het hoofd van de vestiging van de Frans-Belgische maatschappij ‘Société Belge des Explosifs Favier’ in Vilvoorde. In zijn hoedanigheid van gedelegeerd bestuurder van de kruitfabriek (in de volksmond 't Poeierke' genoemd) in Vilvoorde kocht Keller in 1893 een ruime stadswoning in de d’Aubreméstraat. De woning bevond zich aan één van de hoofdassen van de nieuwe stationswijk, die vanaf 1872 aangelegd werd op de voormalige terreinen van het landgoed d’Aubremé. In 1905 liet Keller belangrijke werken uitvoeren aan de bestaande herenwoning naar de ontwerpplannen van architect A. Rombaut. De plannen bij de bouwaanvraag tonen aan dat de geplande verbeteringswerken betrekking hadden op zowel het interieur als het exterieur. Aan weerszijden van het hoofdvolume werd een zijtravee toegevoegd, waarbij ruimte voorzien werd voor een nieuwe inkompartij met vestibule en een ruime traphal. In de gevelbrede uitbouw achterin voorzag Rombaut een monumentale ontvangstruimte, die hij op de plannen aanduidde als grand hall. In de ruimtes op de gelijkvloerse verdieping aan de straatzijde werd een ruime wachtkamer en bureau ondergebracht. Door de uitbreidingswerken werd de gevelbreedte van de lijstgevel op zeven traveeën gebracht. De voormalige directeurswoning Keller is een representatieve en herkenbare directeurswoning in stedelijke context met een bijzonder kwaliteitsvolle neoclassicistische afwerking, zowel wat betreft exterieur als interieur.
Historiek en context
De directeurswoning Keller werd opgetrokken aan één van de hoofdwegen van de nieuwe stationswijk in Vilvoorde. Deze werd vanaf 1871 aangelegd door de familie Dumonceau-Zaman op aansturen van de industrieel Joseph Emmanuel Zaman (1812-1894) op de voormalige gronden van hun landgoed d’Aubremé. De aanleg van de wijk geldt als één van eerste initiatieven inzake gecoördineerde stadsplanning in de Zennestad. Het oorspronkelijke stedenbouwkundig ontwerp voorzag in een uitgebreid orthogonaal stratennet met elf nieuwe straten rond een centraal plein of plantsoen. De plannen werden verschillende malen bijgesteld. Ondanks de moeizame doorstart en overname van het ontwikkelingsproject door de ‘Société anonyme du Nouveau Quartier de Vilvorde’ werd de wijkaanleg rond de eeuwwisseling in een sterk versoberde versie voltooid door de Stad Vilvoorde.
(info wikipedia) Joseph Emmanuel Jérôme Zaman (Brussel, 10 maart 1812 – 11 juli 1894) was Belgisch industrieel en senator. Joseph Zaman behoorde tot een familie afkomstig uit Sinaai, waarvan de voorouders erfelijke "meyers" waren.[1] Hij was zoon van advocaat en industrieel Joseph Bernard Zaman (1776-1826) en Barbe Wyns (1782-1868). Zijn moeder was een dochter van ridder Nicolas Wyns, jurist. Wanneer hij veertien jaar was overleed zijn vader en werd hij onder de hoede genomen van zijn oom, ridder François-Jean Wyns de Raucour, advocaat, burgemeester van Brussel, provincieraadslid van Brabant en ondervoorzitter van de Senaat. Hij had neven en nichten afkomstig uit Zeveneken, waarvan het echtpaar Charles Benedict Stoop-Zaman in Sint-Niklaas van belang waren; ze stichten een school voor de armen. Hij trouwde in 1840 in Brussel met gravin Cécile du Monceau (1819-1905), dochter van luitenant-generaal Jean-François Dumonceau.
In 1858 werd hij liberaal senator voor het arrondissement Nijvel en vervulde dit mandaat tot in 1870.
Hij was oprichter van:
Société des carrières de porphyre de Quenast,
Société anonyme la Métallurgique,
Suikerfabriek van Embresin (Zaman & Cie).
Hij was verder ook nog bestuurder van:
Société de Corphalie (zink),
Société de défrichement de la Campine,
Spoorweg Tienen-Diest,
Spoorwegen Temse-Landen,
Société immobiliaire bruxelloise (arbeiderswoningen).
In de onafgewerkte woonwijk in de stationsbuurt liet notaris François Vander Burght in 1873 als één van de eerste een ruime stadswoning bouwen.
(n.v.d.r. François Vander Burght was notaris van 1867 tot 1888, werd opgevolgd door Jules Vander Burght (1888-1824), nadien door Raymond Vander Burght (1924-1956 / gehuwd met Laure Balot, zie Balotstraat (Laure) , gevolgd door Denis Vander Burght (1956-1998). Het notariskantoor werd opgevolgd door Peêrs & Vandenbosch (1998-heden) en is gevestigd langsheen de Van Helmontstraat 2 (zie Van Helmontstraat).
Slechts een tweetal straten waren op dat ogenblik genivelleerd en deels geplaveid: de hoofdas parallel met de spoorwegbedding en het station (de huidige Benoît Hanssenslaan) en de verbindingsweg tussen het centrum en het station in het verlengde van de Leuvensestraat (de huidige d’Aubreméstraat). Enkel in deze straat waren tegen 1873 al een aantal woonhuizen opgetrokken, waaronder het Hôtel du Nouveau Quartier recht tegenover het oude station. Notaris Vander Burght verwierf aan dit tracé een ruim en diep perceel dat volgens het oorspronkelijke stedenbouwkundig ontwerp van 1872-1874 tussen de d’Aubreméstraat en het nooit gerealiseerde stadsplantsoen zou liggen. Het bouwperceel werd op dat ogenblik dwars doormidden gesneden door de overwelfde Woluwe-stroom. Vander Burght liet er een ruime, halfvrijstaande stadswoning bouwen. De bronnen over de eerste bouwfase van de woning Vander Burght uit 1873 zijn schaars. De woning werd dat jaar kadastraal geregistreerd als belastbaar volume in eigendom van de notaris. Vander Burght was als plaatselijke notabele geen onbekende voor de erfgenamen d’Aubremé en zou in 1875 de verkoopakte voor de overdracht van hun terreinen aan de ‘Société du nouveau quartier de Vilvorde’ verlijden.
In 1889 verkocht notaris François Vander Burcht het goed aan een zekere Guillielmus Josephus Nelis uit Brussel, die de stadswoning in 1893 opnieuw doorverkocht aan Charles-Joseph Keller (1856-1929). Deze industrieel afkomstig uit Libin-Bas in Luxemburg was sedert 1892 aangesteld als gedelegeerd bestuurder van de ‘Société Belge des Explosifs Favier’ en leidde in die hoedanigheid de kruitfabriek in Vilvoorde. De fabriek werd in 1887 opgericht in de industriële zone aan het kanaal Brussel-Antwerpen en legde zich toe op de productie van springstoffen bestemd voor de Belgische steengroeven. Voor zijn benoeming als gedelegeerd bestuurder van de Frans-Belgische maatschappij was hij van bij de oprichting reeds actief als operationeel directeur in de kruitfabriek. Als fabrieksdirecteur en ondernemer kwam hij tevens op voor de Liberale Partij en zetelde hij van 1895 tot 1907 in de gemeenteraad. Daarnaast maakte hij deel uit van de administratieve beheerraad voor het middelbaar staatsonderwijs voor jongens in Vilvoorde. Hij overleed op 30 april 1929 en ligt begraven in de familiekelder op de stedelijke begraafplaats. Keller trad in 1885 in het huwelijk met Jeanne Marie Julie Carez (1859-1894) met wie hij twee dochters had.
In 1905 liet Keller belangrijke uitbreidingswerken uitvoeren aan de herenwoning in de d’Aubreméstraat. Op 22 maart 1905 stelde de stedenbouwkundig ambtenaar vast dat op het eigendom funderingswerken in uitvoer waren voor een ruime uitbouw achter de woning, zonder dat hiertoe de vereiste toelatingen aangevraagd waren. Keller diende pas op 3 april de bouwaanvraag in en bezorgde het stadsbestuur naderhand vijf bouwplannen met grondplannen, opstanden en een doorsnede van de hand van architect A. Rombaut. Deze tonen aan dat Keller het bouwvolume van de herenwoning wenste te verdubbelen. De plannen voorzagen in twee nieuwe zijtraveeën en een ruime uitbouw achter de woning. In de oostelijke zijtravee diende op het gelijkvloers een nieuwe inkompartij met vestibule te komen, terwijl de rechtertravee voorzien was voor een traphal en secundaire ruimtes. De originele plannen tonen aan dat zowel de grote vestibule als de traphal zenitaal verlicht werden door middel van een lichtkoepel. In de gevelbrede uitbouw achterin voorzag Rombaut een grote representatieve ontvangstruimte die op de plannen als grand hall aangeduid werd. Boven op dit zuidelijk georiënteerde volume kwam een dakterras.
Op 19 juli verzocht Keller het stadsbestuur om de riolering van de woning op het stedelijk net aan te sluiten, wat aantoont dat de bouwwerkzaamheden in de zomermaanden reeds ver gevorderd waren.
Uit het bouwdossier dat in het Stadsarchief van Vilvoorde bewaard wordt blijkt eveneens dat Keller werken liet uitvoeren aan de tuin, vermits een grote hoeveelheid aarde voorlopig gestockeerd werd in de achterliggende Woluwestraat (huidige Etienne Blondiaustraat). De aanvraag is echter niet vergezeld van een tuinontwerp.
In het voorjaar van 1906 diende Keller een tweede bouwaanvraag in voor de vervanging van de inrijpoort ter hoogte van de Woluwestraat door een smeedijzeren hek. Het ontwerp van A. Rombaut voorzag een klassieke dubbele smeedijzeren poort tussen bepleisterde hekpijlers op een hardstenen sokkel. De poort diende vermoedelijk in de bestaande tuinmuur langsheen de Harmoniestraat (huidige Xavier Buissetstraat) en de Woluwestraat (huidige Etienne Blondieaustraat) ingepast te worden. In datzelfde jaar werd een tweede aanvraag ingediend om de tuinmuur 25 centimeter op te hogen en met de betondallen af te dekken. De bepleisterde tuinmuur met inrijpoort en hekwerk bleef gezien de opeenvolgende perceelswijzigingen ter hoogte van de Etienne Blondieaustraat niet bewaard.
Charles-Joseph Keller bewoonde de luisterrijke directeurswoning in de d’Aubreméstraat tot aan zijn dood in 1929. Op het adres woonden eveneens Adonis Harvengt, toezichthouder van de kruitfabriek, Joséphine Houwer, gouvernante bij de familie Keller-Carez, en Eugène Vande Putte, conciërge. De statige herenwoning werd tot de meest vooraanstaande directeurswoningen van Vilvoorde gerekend. Reeds voor de uitbreidingswerken in 1905 liet Keller een private telefoon- en telegraaflijn aanleggen tussen zijn eigenwoning en de kruitfabriek aan de Brusselsesteenweg (huidige Steenkaai), dit over een afstand van ongeveer 2 kilometer. Het betrof één van de eerste woningen in Vilvoorde die met deze moderne infrastructuur uitgerust werd. Op 21 oktober 1929 werd de woning overgedragen aan zijn twee schoonzonen, Félix De Bontridder-Keller en Alfons Montangie-Keller. Deze stelden het pand in 1931 te koop. In 1934 kwam het goed na toewijzing in handen van de familie Van Opstal. De familie Van Opstal-Galema waren de laatste bewoners van de ruime stadswoning. In 1957 legde de Belgische Staat beslag op het eigendom na een gerechtelijke beslissing en werd het pand omgevormd tot kantoren.
Beeldmateriaal